Ciemność

Nadszedł On rycerz z cienistych stron…

Spotkałam go u piekła bram…

Potępiony człowiek bez dwóch zdań…

Oczy mu mgłom zaszły i ogień zniósł się do góry…

Wyciągnęłam dłoń i zrobiłam wielki ukłon…

Szatan się uśmiechnął i ranił me serce…

Upadłam i krwawiłam tam wieki…

Śmierć nie nadeszła lecz nastały me męki…

Plamy na posadzce i na mych dłoniach urzekły mój wzrok wtedy…

On nie zaznał nigdy biedy…

I NIK! Jej nie miał tyle co ja…

I tak jak Ja nie cierpiał każdego dnia…

Łzy już dawno wyschły i snu nie zaznałam lecz wiecznie w ciemności trwałam…

Wnet znów nadszedł rycerz równie mroczny jak poprzedni…

Ja leżałam na posadzce z krwią na ręce i ze łzami w oczach

,a On ten rycerz z ciemnych stron wcisnął mnie w swe ramiona

On może nie wiedział że zaraz skonam…

I znów skomlenia nadszedł czas…

Teraz znów sama w mroku pogrążona…

Skazana na życie bez radości, miłości, bliskości do końca…

On me serce trzyma w swojej dłoni!

Ja nie dotrwałam do końca pogoni i znów krew spłynęła

Teraz jestem okrutna i nie znam litości…

Tak to jest gdy ktoś kogoś kocha i pragnie bez wzajemności…